Ik voer weleens gesprekken over werving. Niet over vacatures of campagnes, maar over mensen. Over hoe organisaties nieuwe collega’s aantrekken in een tijd waarin iedereen lijkt te zoeken.
Vaak begint het gesprek met een zucht: “We hebben al van alles geprobeerd.” En meestal gaat het dan over middelen. Over socialmedia-acties, advertenties, filmpjes, brochures. Allemaal belangrijk, maar geen van die dingen lost het echte vraagstuk op.
Want de vraag is niet hoe je mensen bereikt, maar waarom ze bij je zouden willen horen. Wie zich aangesproken voelt, wil zich verbinden. En dat gebeurt pas als er iets te voelen valt.
In mijn ervaring begint succesvolle werving daarom niet met een vacaturetekst, maar met identiteit. Met weten wie je bent als organisatie en waar je voor staat. Mensen zoeken geen werkgever, ze zoeken betekenis. Een plek waar ze hun talent kwijt kunnen, waar ze zich gezien voelen en waar ze bijdragen aan iets dat groter is dan henzelf.
Dat betekent dat werving pas werkt als het verhaal klopt van binnenuit.
Als medewerkers zichzelf herkennen in wat er naar buiten wordt verteld.
Als de toon, de beelden en de verhalen niet bedacht zijn, maar beleefd.
Ik heb gezien wat er gebeurt als dat lukt.
Bij Parmant Scholen, waar we samen werkten aan een werkgeversmerk dat draait om ontwikkeling en trots.
Bij Veiligheidsregio Brabant-Zuidoost, waar brandweervrijwilligers hun eigen verhaal vertelden over wat dit werk met hen doet.
En bij Kanters, waar kenmerken van een familiebedrijf samen met vakmanschap en innovatie de kern vormen van hoe mensen samenwerken.
Daar zie je dat werving geen campagne is, maar cultuur in beeld gebracht.
Want de beste manier om nieuwe medewerkers aan te trekken, is laten zien wie je écht bent.
Niet door te overtuigen, maar door te herkennen.
Niet door te zenden, maar door uit te nodigen.
Dat is voor mij de kern van employer branding: het zichtbaar maken van de binnenkant van een organisatie.
Benieuwd hoe wij dat aanpakken?
Bekijk onze projecten.
Ton Geers
Goed Werk Communicatie
